ΙΣΤΟΡΙΑ

Η καρδιά της αμπελουργικής ζώνης της Νεμέας, ονομαζόταν κατά την κλασική αρχαιότητα «Φλιασία χώρα». Ο Φλίας, οικιστής της πόλης-κράτους Φλιούς, αναφέρεται στις πηγές ως πλούσιος χάρη στα αμπέλια που είχε χαρίσει στην περιοχή ο πατέρας του Διόνυσος. Μάλιστα, τα νομίσματα της Φλιούς είχαν σύμβολα του Διονύσου, θεού της Αμπέλου και του Οίνου.

Στους αμπελώνες της καλλιεργούνταν η Φλιασία άμπελος, από σταφύλια της οποίας παραγόταν ο Φλιάσιος οίνος. Ο Φλιάσιος οίνος ήταν γνωστός σε ένα «διεθνές» κοινό, που συνέρρεε στα Νέμεα, έναν από τους σημαντικότερους αγώνες της ελληνικής αρχαιότητας.

Η πόλη Φλιούς επέζησε στους ρωμαϊκούς χρόνους, καθώς και κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες. Όμως τον 13ο αι., λόγω των επιδρομών (Γότθοι, Σλάβοι), οι πληθυσμοί αποσύρθηκαν από τις πεδινές περιοχές και συγκεντρώθηκαν γύρω και πάνω από το βουνό Πολύφεγγος, που δεσπόζει της κοιλάδας, δημιουργώντας δυο οικισμούς: τον πάνω και κάτω Άγιο Γεώργιο.

Από κατάστιχα της Φραγκοκρατίας, Τουρκοκρατίας και Βενετοκρατίας, προκύπτει ότι ο Άγιος Γεώργιος και τα γύρω χωριά είχαν ως κύριες καλλιέργειες τα δημητριακά και τα αμπέλια. Το κρασί ήταν το βασικότερο προϊόν γιατί ήταν εμπορεύσιμο. Τα χρόνια εκείνα ήταν φυσικό ν’ αλλάξει όνομα και ο Φλιάσιος οίνος να γίνει Αγιωργίτικο κρασί, η δε Φλιασία άμπελος να «μεταβαπτιστεί» σε Αγιωργίτικο σταφύλι.

Το 1834, όταν συστήθηκαν οι πρώτες μονάδες Τοπικής Αυτοδιοίκησης του ελληνικού κράτους, στην περιοχή δημιουργήθηκαν δυο δήμοι: ο δήμος Φλιούντος και ο δήμος Νεμέας, που είχε έδρα τον Άγιο Γεώργιο. Το 1840, όταν έγιναν οι πρώτες συγχωνεύσεις δήμων, ο δήμος Φλιούντος προσαρτήθηκε στο δήμο Νεμέας και ο Άγιος Γεώργιος μετονομάστηκε το 1923 σε Νεμέα.

Το σταφύλι και το κρασί εξακολούθησαν να λέγονται Αγιωργίτικο, από το παλαιό όνομα του χωριού. Το κρασί του Αγιώργη, "μαύρο, δυνατό, το καλύτερο κρασί του Μοριά”, το βρίσκουμε να αναφέρεται σε πολλά ταξιδιωτικά ξένα περιηγητικά βιβλία  του 18ου και 19ου αιώνα, αλλά και σε πολλά ελληνικά (ιστορικά, γεωγραφικά, λαογραφικά) του 19ου αιώνα. Σήμερα, ενώ το σταφύλι λέγεται ακόμη Αγιωργίτικο, το κρασί από τα μέσα του 19ου αι, άρχισε να φέρει το όνομα του δήμου, ονομάστηκε Νεμεάτικο.

Δεδομένου ότι το Φλιάσιον πεδίον της αρχαιότητας, - το οροπέδιο της σύγχρονης Νεμέας- περιβάλλεται από πανύψηλα βουνά και η έλλειψη αμαξωτών δρόμων μέχρι και το 1960, καθιστούσε δύσκολες τις επικοινωνίες, αλλά και το γεγονός ότι η ποικιλία αμπέλου Αγιωργίτικο δεν καλλιεργούνταν – μέχρι τα τελευταία 15 χρόνια – σε καμία άλλη περιοχή της Ελλάδας ή σε άλλη ξένη χώρα, δίκαια θεωρείται το Αγιωργίτικο αυτόχθονη ποικιλία, με βαθιές ρίζες στο χρόνο.